และแล้ววันนี้ก็มาถึงจนได้ มาโดยไม่ได้ตั้งตัว วันที่คิดว่าต้องมานั่งเขียนเรื่องราวตอนจบของความรักที่ก๊อบปี้ของเขามาตลอด เคยคิดไว้ว่าสักวันคงต้องเขียนตอนจบด้วยตัวเอง แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่มันก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี แต่ยังดีที่วันนี้เข็มแข็งพอจะไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น ยังเก็บอารมย์กลับมาร้องไห้คนเดียวได้ ไม่ได้โกรธที่เธอจะคบกับเขา แต่เสียใจที่เคยบอกแล้วว่ามีอะไรให้บอกกันตรง ๆหรือมันคือความผิดฉันเองที่ไม่ได้ถามเธอ ทั้งที่ตั้งใจจะถามมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่กล้าถามสักที ทั้งที่อยากจะเขียนอะไรมากมาย แต่สุดท้ายความเป็ตัวตนของฉัน พูดไม่เก่ง เขียนบรรยายอะไรยาว ๆ ไม่เป็น อยากทำให้เธอหัวเราะก็คงทำไม่ได้ แม้นนึงเธอเคยเห็นฉันเป็นรอยยิ้มของเธอ แต่วันนี้ฉันคงไม่ได้เป็นรอยยิ้มของเธออีกต่อไป
นี่คงเป็นการเขียน blog นี้เป็นครั้งสุดท้าย ฉันเริ่มมาเขียน blog นี้ก็เพราะเธอ แล้วมันก็คงจบไปพร้อมกับเธอ ขอให้เธอมีความสุขตลอดไป อะไรที่ฉันสัญญาไว้ฉันก็ยังจะทำให้เธอ หรือเธอต้องการให้ฉันทำอะไรให้ฉันก็ยังทำให้ได้เสมอถ้าเธอต้องการให้ฉันทำให้ เราคงยังได้เจอกันอีกครั้ง ซึ่งคงจะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย หวังว่าเมื่อถึงวันนั้นฉันคงทำใจมองหน้าเธอได้อย่างไม่เจ็บปวดอีกต่อไป
ห่วงใยเสมอและตลอดไป
อยากบอกว่ารัก.. ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ฉัน.. จำต้องบอกลา
อยากบอกว่ารัก.. รักเธอเสมอ ก่อนจะเดิน ไปทั้งน้ำตา
จบกันเสียที รักอันยิ่งใหญ่ ไม่มีอีกแล้ว.. ฝันอันยาวไกล
ชีวิตฉันต้องเริ่มใหม่ กับการไม่มีเธอ
กับการไม่เหลือใคร แต่ก่อนจะจากไป
จำไว้ฉันรักเธอ
